Sommige boeken lees je. Andere boeken lezen jou.
De ontembare vrouw van Clarissa Pinkola Estés is zo’n boek. Ik las het jaren geleden voor het eerst — op een moment waarop ik nog geen woorden had voor wat ik voelde. Maar ik wist: dit klopt. Omdat het oud was. Oeroud. Een herinnering die ergens in mijn botten woonde, werd wakker.
Het boek raakte iets aan wat ik nooit eerder zo expliciet was tegengekomen. Een diepe, vrouwelijke kracht. Wild. Onaangepast. Wijs. Een stem die al generatieslang was weggedrukt, maar die ineens, door Estés' woorden, weer ging zingen.
De wilde vrouw: geen sprookje, maar een oerbeeld
Estés is Jungiaans psychoanalytica, dichter en verhalenverzamelaar. In De ontembare vrouw onderzoekt ze de vrouwelijke ziel aan de hand van mythen, sprookjes en archetypen. Niet als kinderverhalen, maar als levende, symbolische spiegels van ons innerlijk.
Ze beschrijft de ‘wilde vrouw’ als de belichaamde vrouwelijke natuur. De vrouw die voelt. Die weet. Die schept, verzorgt, vernietigt en herstelt. Die verbonden is met instinct, intuïtie en het ritme van de natuur.
Het boek haalt haar tevoorschijn: de vrouw in jou die niet in een keurslijf past. Die niet netjes, efficiënt of altijd beschikbaar is. Maar wel écht. Levend. Vol. En je weet meteen: o ja. Jij bent er ook nog.
Waarom het boek me nooit meer heeft losgelaten
Ik heb het boek meerdere keren gelezen. Steeds op een ander moment in mijn leven. En elke keer opent het een nieuwe laag.
Toen ik voor het eerst las over het sprookje van ‘Zeehondenvrouw’ over een vrouw die haar huid kwijtraakt en moet terugkeren naar de zee om zichzelf terug te vinden raakte dat me diep.
Want hoeveel vrouwen verliezen niet hun ‘huid’ in het zorgen, aanpassen, pleasen, doorgaan? En hoe vaak voelen we ergens diep vanbinnen: ik wil terug. Naar mezelf. Naar mijn stroom.
Toen ik later de diagnose erfelijke borstkanker kreeg, resoneerde het boek nóg dieper. Het ging niet alleen meer over mij. Maar over mijn moeder. Mijn oma. Haar moeder. En misschien nog verder terug. Een lijn van vrouwen die ergens onderweg zichzelf zijn kwijtgeraakt en die mij zachtjes riepen: “Herinner ons. Herstel de stroom.”
Archetypen als gidsen in je eigen reis
Wat me zo raakt in Estés’ werk, is dat ze niets oplegt. Ze reikt beelden aan. Vrouwelijke archetypen. De godin, de wijze oude vrouw, het wilde kind, de moeder, de hoedster van het vuur.
Ze nodigt je uit om in de spiegel te kijken:
Wie leeft er in jou? Wie is er verstoten? Wie wacht er om opnieuw tot leven gewekt te worden?
Het boek geeft geen antwoorden. Maar het stelt prachtige, magische vragen. En het doet je herinneren dat jij geen project bent dat ‘af’ moet. Je bent een verhaal. Een cyclus. Een stroom.
Voor vrouwen die voelen dat er iets mist
Ik raad dit boek vaak aan. Als wijze bron om uit te kunnen putten. Voor vrouwen die voelen dat er ‘iets mist’, maar niet kunnen zeggen wat. Voor vrouwen die zich moe, afgestompt of uit verbinding voelen. Voor vrouwen in de overgang, letterlijk of figuurlijk.
Want het boek De ontembare vrouw is ook een overgang.
Van buiten naar binnen. Van aanpassen naar herinneren. Van wie je denkt dat je moet zijn, naar wie je werkelijk bent.
Het is geen licht leesvoer. Het is geen ‘how to’. Maar als je eraan toe bent, opent het iets ouds en eerlijks in je. Een fluistering, een brul, een zucht van herkenning.
Jouw reis
In mijn praktijk werk ik niet met sprookjes,maar wél met symboliek, ritme en herinnering. Met kruiden die je lijf herinneren aan rust. Met aanraking die je systeem laat ademen. Met woorden die niet ‘helpen’, maar openen.
Ik geloof dat elke vrouw haar wilde natuur in zich draagt. Soms goed verstopt. Soms op de loer. En ik weet hoe helend het is als die natuur weer ruimte krijgt.
Daarom wil ik je dit boek aanreiken. Niet als ‘moetje’, maar als uitnodiging. Misschien voel je het al een tijdje: het mag anders. Dieper. Eerlijker.
Dan is dit boek een prachtige metgezel.
📚 De ontembare vrouw – verhalen en mythen van archetypische vrouwen
Clarissa Pinkola Estés (vertaling: Suzan de Jong)
[ISBN 9789026316513]